Celebrity
Κατερίνα Πετράκη: Συγκινεί για τον Δημήτρη Κόκοτα - "Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι όλο αυτό που έχουμε ζήσει απλά φεύγει"
Σαράντα ημέρες μετά την απώλεια του Δημήτρη Κόκοτα, η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη, μίλησε στη Μαρία Βλάχου και στην εκπομπή "Super Κατερίνα" για τη δύσκολη περίοδο που διανύει.
Αναφέρθηκε στα σχεδόν 25 χρόνια κοινής πορείας με τον σύζυγό της, στις τελευταίες στιγμές που έζησαν μαζί, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια.
«Προς το παρόν νιώθω ένα κενό. Όσον αφορά το κομμάτι της συντροφικότητας και των πραγμάτων που θα έκανα με τον Δημήτρη, αυτό πλέον έχει τελειώσει», είπε αρχικά η Κατερίνα Πετράκη.
«Νιώθει ευγνώμων που είχε τον συγκεκριμένο μπαμπά κι ας ήταν για λίγο. Τουλάχιστον μου λέει “νιώθω περήφανη που ήταν μαζί μου πολλές ώρες. Τον έζησα, για πάρα πολύ κόσμο δεν ήταν εκεί”, οπότε κρατάει προς το παρόν αυτό», εξομολογήθηκε στη συνέχεια η Κατερίνα Πετράκη.
«Έζησα πάρα πολλές ευτυχισμένες στιγμές, πολύ γέλιο, πολύ χαρά και δυσκολίες. Σαφώς, γιατί έτσι είναι. Δεν είναι μια ευθεία γραμμή όλα, αλλά πάντα βρίσκαμε έναν τρόπο να αντιμετωπίζουμε γιατί ήμασταν μαζί», πρόσθεσε η Κατερίνα Πετράκη.
«Καταρχάς πήγαινα κάθε μέρα με την ίδια ελπίδα. Έλεγα “να, σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει. Σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει”. Κάποιες μέρες αν έβλεπα έτσι μια μικρή ανταπόκριση, έστω και κάτι πολύ λίγο, γύριζα πετώντας. Ο Δημήτρης καταλάβαινε. Ο Δημήτρης είχε συναίσθημα και δεν είναι κάτι που έβλεπα μόνο εγώ. Μου το έδειχναν και οι γιατροί. Αντιδρούσε. Δηλαδή γύριζε τα μάτια του. Προσπαθούσε να σηκώσει το κεφάλι του, να γυρίσει προς την πλευρά που άκουγε τη φωνή της μικρής. Αν ρωτούσα κάτι, σήκωνε το χέρι του. Άνοιγε, έκλεινε τα μάτια. Πάντα στις ερωτήσεις γινόταν μια αντίδραση. Έκλαιγε, δεν δάκρυσε. Απλώς έκλαιγε. Έκλαιγε, έβαζε δύναμη στο σώμα του, έβαζε δύναμη στο σώμα, στο κεφάλι, σαν να προσπαθούσε να σηκωθεί και έκλαιγε», περιέγραψε στη συνέχεια η Κατερίνα Πετράκη.
Για την ημέρα που συνειδητοποίησε ότι ο Δημήτρης Κόκοτας έφευγε από τη ζωή η ίδια είπε: «Σωματικά όχι, ψυχικά. Έλεγα “Θεέ μου, να γυρίσει, να γυρίσει”. Όλο αυτό γινόταν με τη δύναμη που μου έδινε αυτή η σκέψη ότι όλο αυτό αξίζει για να τον δω ξανά όρθιο δίπλα μας. Δυστυχώς ήρθε αυτή η μέρα. Εκείνη τη μέρα όταν μπήκα μέσα, πλέον με το που τον είδα κατάλαβα ότι φεύγει και δεν ξέρω αν το έχει αφομοιώσει ο εγκέφαλός μου ακόμα αυτό σαν εικόνα. Ε, ναι, τον είδα απλά να φεύγει. Προσπάθησα να του πω όλα αυτά τα δυόμιση μήνες, να τα χωρέσω σε μισή ώρα, να χωρέσω τη ζωή μας όλη σε μισή ώρα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι όλη αυτή η ενέργεια, όλη αυτή, όλο αυτό που έχουμε ζήσει απλά φεύγει».
«Δεν νομίζω ότι θα προλάβω ποτέ να του τα πω. Θα τα λέω τώρα. Θέλω να πιστεύω ότι με ακούει και ότι μας βλέπει και θα μπορώ να του μιλάω όπως και το κάνω ήδη κάθε μέρα, κάθε μέρα και όλες τις ώρες», κατέληξε.
