ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Με υπογραφή...

Το πρώτο μας υποβρύχιο

Στις 22 /9/1912 κατέπλευσε στο Ναύσταθμο το πρώτο υποβρύχιο, που αποκτήθηκε από το Πολεμικό μας Ναυτικό, το ΔΕΛΦΙΝ, που ήταν και αυτό που επίσης πρώτο παγκοσμίως εξαπέλυσε εν καταδύσει τορπίλη κατά εχθρικού πλοίου επιφανείας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1900-1910, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ξεκίνησε να υλοποιεί ένα μεγαλεπήβολο πρόγραμμα αναβάθμισης και, φυσικά, ενίσχυσης των δυνατοτήτων του. Αποφασίστηκε η πλήρης αναβάθμιση των θωρηκτών τύπου «Ύδρα» και παραγγέλθηκαν 8 νέα αντιτορπιλικά. Επίσης, θα εκσυγχρονίζονταν και παλαιότερα πλοία, όπως τορπιλοβόλα, κανονιοφόροι και λοιπά βοηθητικά.

Οι εξελίξεις στη ΝΑ Μεσόγειο ήταν αβέβαιες, ενώ στα Βαλκάνια ήταν θέμα χρόνου η Οθωμανική κυριαρχία να κατασταλεί διά των όπλων!

Στο πλαίσιο της εξοπλιστικής φρενίτιδας, αγοράστηκε το Θωρακισμένο Καταδρομικό «Αβέρωφ», καθώς και 2 υποβρύχια τύπου Σνάιντερ από τη Γαλλία. Ειδικά τα τελευταία, θα κόστιζαν ποσό 3,8 εκατομμυρίων δραχμών, ποσό που κρίθηκε ως σχετικά ικανοποιητικό!

Υ/Β «Δελφίν» και «Ξιφίας»

Οι επιτελείς έδωσαν στα δύο υποβρύχια τα ονόματα «Δελφίν» και «Ξιφίας» – και θα κατέπλεαν σύντομα στις ελληνικές θάλασσες.

Στις 22/9/1912 το πρώτο και μερικούς μήνες αργότερα το δεύτερο. Τέλη Σεπτεμβρίου και ο Ναύσταθμος ήταν σε συναγερμό – καθώς αναμενόταν ο κατάπλους του πρώτου υποβρυχίου που θα αποκτούσε το Πολεμικό μας Ναυτικό, που έφερε το όνομα «Δελφίν».

Οι εξελίξεις στο βαλκανικό μέτωπο έφερναν πιο γρήγορα του αναμενομένου το πλοίο στις θάλασσές μας – πριν ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του πληρώματος που είχε αποσταλεί στην Τουλόν.

Οι οιωνοί ήταν θετικοί, καθώς το υποβρύχιο διένυσε non stop τα 1.100 μίλια της απόστασης, με ενδιάμεσο σταθμό την Κέρκυρα, κάτι που δεν είχε ξανακάνει άλλο υποβρύχιο παγκοσμίως.

Επρόκειτο για υποβρύχιο μήκους 50 μέτρων, πλάτους 5 και με εκτόπισμα 310 τόνους στην επιφάνεια και 465 σε κατάδυση. Είχε 13μελές πλήρωμα και ανέπτυσσε ταχύτητα 13 κόμβων και σαφώς μικρότερη σε κατάδυση. Έφερε 5 τορπίλες, 4 εξωτερικά και 1 εσωτερικά του κύτους. Οι τορπίλες ήταν γερμανικές, του τύπου Σβάρτσκοπφ, που ήδη διέθετε το ΠΝ.

Πρώτος του κυβερνήτης διετέλεσε ο Πλωτάρχης Στ. Παπαρηγόπουλος.

Η πρώτη βολή

Το πλοίο ξεκίνησε αμέσως δοκιμές στις ελληνικές θάλασσες – και γρήγορα θα ερχόταν η στιγμή… και για την πρώτη του βολή!

Από τις 19/10/1912, το «Δελφίν» είχε αποπλεύσει από τον Ναύσταθμο για το Βόρειο Αιγαίο, με βάση τη Λήμνο (Μούδρο).

Ενεπλάκη σε περιπολίες και καταδυτικές ασκήσεις και δοκιμές σε πραγματικό πεδίο.

Σταδιακά οι περιπολίες έγιναν υποβρύχιες, καθότι βοηθούσαν και τα 2 περισκόπια που διέθετε. Το πεδίο δράσης τους επεκτάθηκε μέχρι την έξοδο των Δαρδανελίων.

Το πρωί της 12/12/12, τουρκική Μοίρα με επικεφαλής το Θωρηκτό «Μετζητιέ» κι ακόμη 6 πλοία επιφανείας – μόλις μία εβδομάδα μετά την καταστροφική ναυμαχία της Έλλης – βγήκαν ξανά στο Βόρειο Αιγαίο.

Ακολούθησε η αποστολή ελληνικών αντιτορπιλικών και θωρηκτών, καθώς και του «Αβέρωφ». Στη θαλάσσια περιοχή βρισκόταν και το «Δελφίν», μάλλον αθέατο από τα τουρκικά πλοία.

Από απόσταση, τα πλοία επιφανείας – εκατέρωθεν – ξεκίνησαν ανταλλαγή πυρών. Από θέση κατάδυσης, ο Παπαρηγόπουλος διέταξε την εκτόξευση τορπίλης κατά του «Μετζητιέ», από απόσταση 500+ γυαρδών. Η τορπίλη για κάποια απόσταση «χοροπηδούσε στο νερό», με αποτέλεσμα να μη βρει στόχο. Ο κυβερνήτης διέταξε και δεύτερη βολή… αλλά την ακύρωσε όταν είδε πως τουρκικά πλοία έπλεαν προς το μέρος του. Το «Δελφίν» καταδύθηκε άμεσα σε βάθος ασφαλείας, χωρίς τελικά να γίνει αντιληπτό από τα εχθρικά.

Η ναυτική ιστορία κατέγραψε πως το «Δελφίν» έκανε την πρώτη τορπιλική επίθεση από υποβρύχιο εν καταδύσει, έστω και ανεπιτυχή.

Η τύχη ήταν με το πλοίο, καθώς απομακρυνόμενο «κόλλησε» στα αβαθή της Τενέδου – ενώ ήταν σε κατάδυση. Τελικά απεγκλωβίστηκε με ίδια μέσα, αφήνοντας κάποια από τα μολυβένια βαρίδιά του στον βυθό, κάτι που δεν θα του επέτρεπε να κάνει κατάδυση.

Πλέοντας στην επιφάνεια, κατέπλευσε στον Μούδρο και κατόπιν στον Ναύσταθμο, για να λάβει νέα.

Για καιρό το «Δελφίν» έκανε περιπολίες στον Σαρωνικό και στην ευρύτερη περιοχή των Κυκλάδων. Το ’13 έφτασε και το αδερφό πλοίο Υ/Β «Ξιφίας», ενώ οι τουρκικές αγορές νέων θωρηκτών ανάγκασαν την Ελλάδα να αγοράσει ακόμη 2 υποβρύχια, τα «Αμαζών» και «Αντιγόνη», ενώ απέτυχε η αγορά ακόμη 5 Υ/Β παρόμοιας κλάσης από τη Γερμανία.

Τα ελληνικά υποβρύχια εκτελούσαν περιπολίες άμυνας και αποτροπής στις θάλασσές μας μέχρι το 1916, ενώ μαινόταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στις 16/9/1916, Συμμαχική Μοίρα υπό τον Γάλλο Ναύαρχο Φουρνέ ρυμούλκησε τα «Δελφίν» και «Ξιφίας», μαζί με τα «Έλλη» Κ/Δ, «Μιαούλης» Κ/Δ και άλλα μικρότερα πλοία – από τη Σαλαμίνα στο Κερατσίνι και στη συνέχεια σε άλλα λιμάνια, πάντα υπό γαλλική εποπτεία.

Ήταν η περίοδος του Εθνικού Διχασμού. Τα πλοία αποδόθηκαν πάλι στο ΠΝ το 1917, όταν το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου επικράτησε.

Όμως ο πολύμηνος παροπλισμός των υποβρυχίων προκάλεσε βλάβες στις μπαταρίες τους, κάνοντας ασύμφορη την όποια προσπάθεια αποκατάστασης.

Το 1919-20 παροπλίστηκαν τόσο το «Δελφίν» όσο και το «Ξιφίας» – και για μεγάλο χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκαν ως υδροφόρες – αποθήκευσης.

Τα επόμενα Υ/Β παρελήφθησαν από το ΠΝ το 1927 – ήταν τα 2 Σνάιντερ και 4 Λορί-Σιμονό, που έγραψαν σελίδες δόξας το 1940-45.